Herfst

De herfst klopt aan. Een prachtige periode vind ik zelf. De blaadjes gaan weer vallen, de mooiste kleuren, kleuren de wereld. De natuur maakt zich klaar voor een andere tijd. De tijd om de balans op te maken.

Sta jij stevig met beide voeten op de grond?
Welk ballast mag jij laten vallen als een blaadje aan de boom?
Waar buig je mee met de wind? Waar moet jij soms afscheid nemen, van de te zware last die je met je meedraagt? Welke zorgen geef je mee aan de wind? Welke kleuren mag jij laten zien?

Beweeg je als een grote sterke boom die zich met elke wind en regenbui steeds steviger in de grond wortelen zal. Elke storm trotserend. Laat los wanneer het de tijd is.

Let op het ritme van de natuur, die zich klaarmaakt om afscheid te nemen van wat was, en de tijd neemt, om na een tijd van rust, stilte en bezinning, opnieuw te beginnen.

Wie de schoen past....

Meer dan de helft van de vrouwen heeft meer dan 20 paar schoenen. En 15 % blijkt dan ook nog eens meer dan 50! paar te bezitten. (En dat is natuurlijk gebaseerd op wat ze hebben durven toegeven). Nu draag ik geen hakken meer sinds ik die heb ingeruild tegen een kinderwagen 12 jaar geleden, en hoor ik ook zeker niet bij die 15%. Sterker nog ik hoor ook niet eens bij die 50% die meer dan 20 paar heeft.

 

Worstel en kom boven

Als ik er geen aandacht meer aan geef. Het geen naam geef, niet benoem. Gaat het dan over, voorbij? Is het er dan niet meer?

De weg door de dikke modderlaag is op zijn zachtst gezegd geen toeristische route. Niet bepaald van tevoren uit te stippelen. En misschien maar goed ook.
Het niet weten is hierin een trouwe metgezel. De onzekere factor; de enige zekere factor in het geheel. Maar het is lastig.
Het modderworstelen maakt spieren zwakker. Vechten is het al lang niet meer, maar de vermoeidheid is van tijd tot tijd duidelijk voelbaar.

Ook al is het dan niet de toeristische route waarvoor ik kies, ik ontmoet de mooiste mensen. Mag ze verwelkomen en omarmen. Voorbij die modder maak ik een boel geweldige dingen mee en open ik de verborgen schatten die eerder gesloten maar nu mij, het mooie wat de wereld heeft te bieden, laat zien en voelen.

Ik geef er aandacht aan. Noem het en benoem het. Wil het ervaren en meemaken. Het gaat allemaal precies zoals het gaan moet. Op tijd en volgens plan. Het is het worstelen meer dan waard. Dat is 1 ding wat zeker is.

Schermafbeelding 2018-03-03 om 11.18.04

Vrije vogel

Ik kijk naar buiten…en zie hoe de wolken langzaam voorbij gaan. Ik voel de vrijheid van een vogel in zijn vlucht.
Ik doe dat nu al een tijdje. Staren naar alles, naar niets. Heerlijk! Even in stilte, alleen met mijn ademhaling en mijn gedachten. Aandacht voor mijzelf en mijn omgeving.
Ik verwelkom de dag na deze eerste ontmoeting met haar en alles wat ze met zich meebrengt.
Ik haal adem en heb vertrouwen in dat wat komen gaat.

Fly me to the moon

Het is een goede tijd om het veilige nest te verlaten. Om je vleugels uit te slaan en een eerste vlucht te nemen. Gewoon gaan. Vliegen!

Niet weten van tevoren of het je gaat lukken. Niet weten wat er komen gaat. Gewoon jezelf storten in het avontuur wat voor je ligt.

Een nieuwe dag is aangebroken. Misschien denk je dat alles hetzelfde is, maar alles is anders. Vandaag brengt nieuwe kansen. Laat je ze liggen of ga je er voor?

Sla je vleugels uit en vlieg!

the tree of life

Afgelopen herfst had je nog van die mooie goudgele bladeren. Ook de winter heb je stevig doorstaan. Je bent nu zo mooi groen.

Het voorjaar staat je goed.

Ik heb je al eens eerder mogen aanschouwen, maar vandaag stond ik wat langer stil. Door de wind leek het alsof je blaadjes naar me zwaaiden. Ik heb je gezien.

Ben je er morgen weer?

Bij het ophangen van informatiemateriaal van Met Aandacht in de lokale supermarkt, vroeg iemand mij wat het is wat ik doe. Heel veel mensen vragen dit aan mij en ik probeer het dan zo goed mogelijk uit te leggen. Op de een of andere manier kwam dat nooit duidelijk over, misschien omdat ik het zelf nog niet helemaal voelde.
Er is een gezegde die ik ergens las, dat zei ongeveer zoiets als ‘Geef weg waarvan je het meeste hebt.’ Ik kan zeggen dat ik daarom aandacht weggeef maar zo simpel is het natuurlijk niet.
Tijdens mijn reis die ik tot nu toe heb mogen afleggen en de weg die ik heb mogen bewandelen heb ik veel geleerd en nog steeds. Tijdens een diep dal, zoals ik het toen zag, heb ik veel hulp mogen ontvangen. Ik koos ervoor die hulp te ontvangen. Ik kon het namelijk niet alleen. Psycholoog, huisarts, familie, vrienden, voorbijgangers, onbekende die bekende werden; zij zijn mijn inspiratoren geweest, om te kiezen, de weg op een andere manier te zien en te bewandelen. Nog steeds met hobbels en kuilen en ik struikel nog regelmatig. Maar ik leer en ga verder. Ik omarm mijn zijn, ook de daarbij behorende angstgevoelens, onzekerheden, frustraties, woede, machteloosheid, verdriet etc..
Wat is het dan nu wat ik doe? Ik schenk aandacht. Ik luister naar jouw verhaal. Ik wil weten hoe het echt met je gaat?! Zonder oordeel of verwachting. Ik wil prikkelen en inspireren. Ik ben een aandachtgever die oprecht geïnteresseerd is in jouw verhaal en die je tijdelijke reisgenoot, inspirator wil/kan zijn tijdens je reis. Die vanuit eigen ervaring je tips, en handvatten kan aanreiken, waarmee je de reis zelf kunt voortzetten.
Misschien is het nu wat duidelijker, misschien ook niet. Het is goed zo. Ik volg mijn droom en wat kan er dan mis gaan?! De beste manier om te weten wat ik doe is een afspraak maken en kennis te maken met mij en met de kracht van aandacht.
Hoe gaat het nou echt met jou? Zeg ja tegen jezelf. Ik schenk je graag die aandacht.
Liefs Monique
Aandachtgever
Schermafbeelding 2018-03-03 om 11.18.04

Time to relax

Tijd om in gedachten even heerlijk weg te drijven. Laat je meenemen door de stroming. Je hebt geen peddels nodig. Je bestemming bereik je hoe dan ook. Sluit even je ogen, haal diep adem en dwaal af naar een mooi plekje ergens waar jij je prettig voelt.

Geniet van je relax moment.

Stargazer

Elke keer weer als ik naar de sterren kijk denk ik wauw!

Eerst nog maar een paar, maar al snel worden er steeds meer en meer zichtbaar… Alles om mij heen, lijkt op te houden met bestaan….Ik ben één met de oneindige ruimte. Ik kan daar zo van genieten.

the tree of life

Afgelopen herfst had je nog van die mooie goudgele bladeren. Ook de winter heb je stevig doorstaan. Je bent nu zo mooi groen.

Het voorjaar staat je goed.

Ik heb je al eens eerder mogen aanschouwen, maar vandaag stond ik wat langer stil. Door de wind leek het alsof je blaadjes naar me zwaaiden. Ik heb je gezien.

Ben je er morgen weer?